Goedendag gevederde Bloggenaars,

Het feit geschied dat ik, Dieuwertje Schuur, een blog heb aangemaakt. Geen idee nog wat aan lay-out en opmaak te vinden is, zal er waarschijnlijk enkele varia aan kleurrijke penseelstreken voorbijtrekken. Of wellicht een simpel achtergrond kleurtje.
U leest het goed, mijn tijd van vrijheid wordt ernstig ingeperkt vanwege de start van mijn stage morgen, donderdag 27 augustus. Desalniettemin zal ik proberen deze pagina wat te verpersoonlijken, wellicht niet qua lay-out, maar in ieder geval qua posts. Hoe mijn zinnen verder zullen dragen over de ongelimiteerde wereld der Internet! Hoe mijn tomeloze kennis der woord in de vrije digitale natuur vrijgelaten zal worden!

Goed, dit ter introductie en voor menig een on-troductie, kunnen wij het formele achter ons laten en verder gaan tot de orde van de dag.

Wees gewaarschuwd, ik kan, en zal in de meeste gevallen, VEEL schrijven. Daarnaast zal ik eerst beginnen met verslag uit te brengen over mijn stage, maar aangezien die nog niet begonnen is, eerst wat gewone meemakingen vandaag.

Hetgeen wat ik voor onmogelijk hield is gisteren toch gebeurd, mijn laptop is geraakt door een virus! Ja, ik kan hem nog in veilige modus gebruiken, maar zodra ik ook maar 2 minuten als mezelf ben ingelogd (lees: niet veilige modus dus) dan loopt ie of vast, of, jawel, in de meeste gevallen, The Blue Screen Of DEATH.
Nu ben ik dus de ubernerd die in de computerkamer op tegelijk haar laptop en haar desktop bezig is de belangrijke files nog te redden. Maaaar, nu vindt mijn laptop het grappig om niet alleen een virus te hebben, maar ook om uit te vallen als ik hem een lange tijd niet gebruik. Dus dat is de hele tijd de muis (touchpad) bewegen. Nog 60 minuten tot de bestandsoverdracht van mijn laptop naar mijn desktop is voltooid. Dat is minder dan de helft dan het eerst was, ga maar na hoe lang ik hier dan al zit.
Nu denk je misschien "Waarom zet je dan niet GELIJK alle belangrijke bestanden op je dektop" ...omdat ik mijn desktop zo moeilijk mee naar school kan nemen, wijsneus. Of met andere woorden al mijn schoolwerk staat op dat ding, ik ben allang blij dat de veilige modus werkt, anders had ik niet eens op tijd mijn startverslag kunnen sturen. En ja, dat was wellicht minder slim om thuis ook aan school te werken op de laptop, maar je moet begrijpen zolang heb ik deze computer nog niet en alles staat op mijn laptop, dus dan is het zo lastig om het eerst over te zetten en als ik dan weer naar school moet het weer terug te zetten.
Nouja, ergens in de komende dagen zal hij dus geformatteerd worden door ondergetekende en vriend.

Hm, misschien nog niet genoeg over mezelf verteld, okee, hier gaat hij dan, wees bang.

Naam: Dieuwertje Schuur
Leeftijd: 21
Woonsituatie: Ik woon samen met mijn vriend in Haarlem.
Lievelingskleur: Groen

Zo, dat leek mij wel genoeg. Niet dat ik nou in een klap populair ben, maar ik heb er geen behoefte aan dat er meer info dan dat over het Internet gaat. En ja, dat laatste is ZEER relevant. Hoezo? HOEZO? Het is GROEN. lijkt me duidelijk genoeg, hmpf! Gepeupel!

Dan nu maar weer eens wat aan mijn korte verhalen werken:

Je kijkt om je heen, de grauwe witte muren lijken op je af te komen. Ze zijn vochtig, terwijl de weerspiegelingen lijken te bewegen. Tussen de tegels zitten bruinige randjes en overal hangt die bekende doordringende geur. Alles is glad en klam. Je staat in de rij, die rij die net iets te snel ging. Alle angstkreten probeer je te negeren. En dan is er nog die grote klap op het eind, de vreselijkheid grijpt je bij de keel.

Uiteindelijk is het jouw beurt, je kijkt achter je en ziet alle gepijnigde gezichten. Sommigen nonchalant, alsof ze denken dat hun angst niet te zien is. Sommigen onverschillig, alsof het aankomende gevaar ze niets doet. Het enige wat ze allemaal gemeen hebben is dat alle ogen op jouw gericht zijn. Zelfs de heren in het uniform kijken toe. Het valt je op hoe gewoon het de mensen hier is geworden om elkaar gedeeltelijk ontbloot te zien. In tegenstelling tot daarbuiten, waar de mensen gewoon rondlopen, vrij van zorgen. Zij staan niet op het ergste punt van hun leven, zij hebben er niet eens weet van. Door de zwaar beslagen ramen probeer je ze te zien, maar het is te ver. 

Met je handen op je rug doe je een paar stappen naar voren. Starend naar je voeten probeer je het gevaar niet aan te kijken. Nog nooit was het je zo opgevallen dat de knokkels van je tenen op zo'n manier naar voren komen. Je probeert te blijven staren, maar dan zie je toch met een kleine beweging van je hoofd een glimp van datgene. Je deinst achteruit en voelt je maag naar je keel stijgen. 'Misschien is er redding voor me', denk je nog. Je hoopt op het verlossende gebaar. Ruw wordt je uit je gedachten geschud door een allesdoorbrekende kreet van een van de mannen in uniform " Schiet eens op!"

Je kijkt achter je en ziet sommige gezichten nu zelfs ergerlijk kijken. Ze lijken hun vonnis zo snel mogelijk volbracht te willen hebben. 'Dan moet het maar' denk je bij jezelf en je gaat op de rand staan met je handen naar voren. Dan zet je je af, je voelt de lucht langs je wangen suizen en slaakt een kreet van vreugde. Met een grote plons raak je het water. Zo erg was het helemaal niet, sterker nog, eigenlijk was het wel leuk. Een van de zwemmeesters komt naar je toe, het logo van de zwemclub op zijn uniform. "Nou, het had ook niet langer moeten duren, maar goeie sprong."

Dat was het!
Gegroet!
~Dieuwertje